ماندنورفتن

در تجربهٔ مهاجرت و در میان تمام دلتنگی‌ها، متوجه شدم گم‌شدهٔ اصلی ما شهر نیست، بلکه «خانه» و آن نقطهٔ امن است؛ شبیه به نامهٔ فریدون فرخزاد به خواهرش که از دلتنگی برای خانه و محله‌شان می‌گفت.

وقتی خودم رفتن را تجربه کردم، بازگشت به یک خانهٔ تاریک و خالی، سخت‌ترین مکثِ آن روزها بود. فهمیدم خانه همان پناهگاهی است که حتی در روزهای جنگ و بمباران سال‌های اخیر، آدم‌ها حاضر به ترکش نشدند.

برای تبدیل این حس به فرم، شش‌ضلعی را به‌عنوان نماد معماری خانه انتخاب کردیم، اما آن را دست‌نخورده نگذاشتیم. در طراحی‌ها، فرم‌ها از هم جدا می‌شوند، یا تکه‌ای از آن‌ها خالی رها شده تا حس نیمه‌رهاشدگی و جای خالی آدم‌ها را مجسم کنند.

رنگ‌های سبز، سفید و قرمز مینا هم به‌جای یک نماد مستقیم، ردّی از حافظهٔ بصری این سرزمین‌اند.